Sat 17 Oct 2026, 20:00 – Jhon Douglas de Vilhena in concert featuring Raul Misturada
€ 17,50
Starts at 20:00 – Door open at 19:30
Nederlands onderaan
Português abaixo
In the five tracks that make up this album, ‘Jhon Douglas de Vilhena’, Jhon Douglas offers us his perspective on himself, with the intimacy of someone gazing at their own cavities in a mirror above the sink. The cavity inside the mouth, the space that holds the presence of what once was and yet remains: a tooth, a canal, a river, a city. How many ‘origins’ constitute a presence?
If everyone comes from somewhere (and carries it within them wherever they go), for Jhon Douglas, that place is Vilhena: a city in the state of Rondônia, in the Brazilian hinterland, where he was born and to which he returns with us on this album, as a metaphorical gesture. Vilhena is a real city and a mirage that takes shape amidst skate videos, internet cafés, river baths and dusty highways.
But at the beginning of everything that is “human”, there is also a cry – of astonishment, of pain, of weariness.
In an album with few sonic elements, and soundscapes full of air and noise, Jhon sets aside caricatural seduction and opens the encounter with us by defining his own terms. Direct, emphatic and breathless, he challenges us to wade through the discomfort and look into its holes, without embellishments or allegories. After all, it is 2026, and no one can say “everything is fine” as a mere formality.
Without any formalities and in a completely intimate setting, Jhon’s raw voice is accompanied here by Ely Janoville (prepared guitar, cavaco and fife), Gabriel Muzak (guitar) and Raul Misturada (baritone guitar, sound engineering, music production, mixing and mastering): companions who share this adventure of being a migrant, of being made of holes, of cultivating the presence of absences.
Jhon Douglas sings of the exhaustion brought on by expectations, the madness of a generation for whom performance has become a necessity of life, the sweet mirage of the idea of ‘going home’, the souring of relationships, and the hope that keeps beating on, despite the pain. This world has flavour – and, more than simply pleasing the palate, what really matters is being able to taste it.
NED
In de vijf nummers van dit album ‘Jhon Douglas de Vilhena’ biedt Jhon Douglas ons zijn blik op zichzelf, met de intimiteit van iemand die in een spiegel boven de wastafel naar zijn eigen gaten kijkt. Het gat in de mond, de ruimte die de aanwezigheid bewaart van wat eens was en toch blijft: een tand, een kanaal, een rivier, een stad. Hoeveel ‘oorsprongen’ vormen samen een aanwezigheid?
Als iedereen ergens vandaan komt (en dat overal met zich meedraagt), dan is die plek voor Jhon Douglas Vilhena: een stad in de staat Rondônia, in het binnenland van Brazilië, waar hij geboren is en waarnaar hij met ons terugkeert op dit album, als een metaforisch gebaar. Vilhena is een echte stad en een luchtspiegeling die zich aftekent tussen skatevideo’s, internetcafés, rivierbaden en stoffige snelwegen.
Maar aan het begin van alles wat ‘mens’ is, klinkt ook een kreet – van verbazing, van pijn, van vermoeidheid.
Op een album met weinig geluidselementen en klanken vol lucht en ruis laat Jhon de karikaturale verleiding achterwege en opent hij de ontmoeting met ons door zijn eigen voorwaarden te stellen. Direct, nadrukkelijk en hijgend daagt hij ons uit om het ongemak te doorstaan en naar zijn gaten te kijken, zonder versieringen en allegorieën. Het is tenslotte 2026, en niemand kan zeggen dat “alles in orde is”, als louter formaliteit.
Zonder formaliteiten en in een volkomen intieme sfeer wordt de rauwe stem van Jhon hier begeleid door Ely Janoville (prepareerde akoestische gitaar, cavaco en pífanos), Gabriel Muzak (gitaar) en Raul Misturada (baritongitaar, geluidstechniek, muziekproductie, mixage en mastering): metgezellen die dit avontuur delen van migrant zijn, van gemaakt zijn van gaten, van de aanwezigheid van afwezigheden cultiveren.
Jhon Douglas bezingt de uitputting die de hoge verwachtingen met zich meebrengen, de waanideeën van een generatie voor wie presteren een levensnoodzaak is geworden, de zoete illusie van het idee om ‘naar huis terug te keren’, het verzuuren van de gevoelens, en het vertrouwen in wat blijft kloppen, ondanks de pijn. Deze wereld heeft smaak – en het gaat er niet alleen om de smaakpapillen te prikkelen, maar vooral om de smaken te kunnen voelen.
POR


